کلپوره-تلخ و شیرین

این هم از جلسه به اصطلاح استیضاح! ماهها تلاش عده ای از نمایندگان برای سوال از رییس جمهور بر باد رفت.جوابی که احمدی نژاد داد نه با اصول دیپلماتیک سنخیت داشت ونه در شان مجلس بود.

انتظار نمایندگان چیز دیگری بود.شنیدن جک وشوخی و حرفهای کوچه وخیابان براستی دهن کجی بزرگی به مجلس بود.احمدی نژاد یکبار دیگر ثابت کرد که برای مجلسیان تره هم خورد نمیکند وهرکار دلش بخواهد انجام میدهد.

وتوی قطعنامه شورای امنیت در مورد برخورد جدی با دیکتاتورسوریه -توسط دو قدرت بی عاطفه وباج گیر چین وروسیه-موجب شده است که بشار دیوانه وار به کشتار ادامه دهد. ودر حمص جوی خون راه اندازد.

سوری ها در دام جلادان ودنیا در خواب راحت...

خیلی راحت میبرند ومی خورند وبا یه استعفای ساده می روند بی آنکه معلوم شود چه شد وکجا رفت؟... حرامتان باد عدالت محوران

در روزهای ماه مبارک رمضان و در حالی که مطالبات بسیاری از مردم و جامعه بر ذمه مسئولان نهادها و سازمان‌های گوناگون دولتی است، ده‌ها مجلس افطاری با میلیون‌ها تومان هزینه از بیت‌المال برگزار می‌شود که کمتر می‌توان برای آن توجیهی شرعی و عقلانی یافت.
 
به گزارش «تابناک»، با وجود اینکه برگزاری مراسم افطار و دور هم نشینی در ماه مهمانی خدا در لحظات معنوی افطار از توصیه‌های اسلام است، گویا توسط برگزارکنندگان این نوع مراسم در دستگاه‌های دولتی، هم فلسفه اصلی این کار و هم برخی مسائل مهمتر، همچون پرداخت حق‌الناس، مورد غفلت قرار گرفته است.
 
از جمله فلسفه‌های رمضان، توجه به نیازمندان جامعه و تمرکز بر نیازهای ایشان است و بیشتر اعمال و مراسم‌هایی که در این ماه انجام می‌شود، با توجه به همین نکته از سوی شارع، امر به وجوب یا استحباب شده است؛ مثلا امر به روزه، افزون بر برکات فراوان معنوی، انسان را متوجه تشنگی و گرسنگی هم‌نوعانمان می‌کند. حتی در جبران و کفاره روزه‌های ناگرفته هم مسلمانان به اطعام فقرا و آزاد کردن بندگان ملزم شده‌اند که خود تأییدی است بر آن مدعا.
 
از همین روی، افطاری دادن در ماه مبارک رمضان را هم باید در چهارچوب همین فلسفه دید، دریافت و برگزار کرد؛ پس بجاست در راستای فلسفه افطاری دادن، چند نکته و پیشنهاد به مدیران دولتی داده شود که هم وظیفه سازمانی ایشان است و هم توجه به مضمون رمضان توجه به آن را دوچندان می‌کند.

نخست اینکه هدف از افطاری دادن و ثوابی که بر آن مترتب شده، قاعدتا زمانی حاصل می‌شود که افطاری دهنده از مال خود، این کار را انجام داده و دیگران را در غذایی که دسترنج خود اوست شریک کند؛ بنابراین، قطع به یقین، افطاری دادن از بیت المال تحت اختیار یک سازمان و... از اساس چنین هدفی را برآورده نخواهد کرد.

دوم آنکه بر فرض چنین رفتار نادرستی در سالیان، عرف ادارات و سازمان‌های دولتی شده باشد و مدیر ارشد بتواند به جای جیب خود از بودجه مجموعه زیر نظر خود برای این کار صرف کند. آیا اساسا کار مهمتر و ضروری‌تری در آن مجموعه ـ که بیشتر هم به سود کارکنان باشد ـ نیست و تنها یک وعده افطاری، اولویت‌دارترین مسأله‌ای است که باید برای آن ردیف در نظر گرفت؟

سوم اینکه ممکن است، گفته شود برگزاری این مراسم حتی با بودجه سازمانی، هرچند به ظاهر مشکلی را حل نمی‌کند، ولی فضای دوستی و معنوی زیادی میان کارکنان و احیانا مهمانان ایجاد خواهد کرد، که در این صورت، پیشنهاد می‌شود با کم کردن هزینه‌های اضافی، اتفاقا این مراسم به جای یک بار، چند بار در ماه مبارک رقم بخورد.

چهارم اینکه یکی از فلسفه‌های افطاری دادن در ماه رمضان، اطعام و اکرام فقرا و مستمندان است، در حالی که این رخداد نه حتی در عموم افطاری‌هایی که مردم از جیب شخصی خود به دیگران می‌دهند که به طور اخص در نهادها و ادارات دولتی نمی‌افتد و گویا آفت ریا، چشم و هم‌چشمی و رودربایستی‌ها بیشتر دامنگیر آن شده است.

پنجم، پیشنهاد می‌شود به جای این رفتارهای پر خرج و پر اسراف که عموما به دلیل همان آفت‌هایی که گفته شد، از درجه خلوص آنها کاسته شده و متأسفانه توشه معنوی مناسبی در اختیار نمی‌گذارد، به تبعیت از مولای مظلومان جهان حضرت علی(ع)، با شناسایی فقرا و مستمندان محل زندگی خود، اطعام و اکرام آنها را نخست از جیب خود و ثانیا پنهانی و ناشناس انجام دهیم تا محکی باشد بر عیار اخلاصمان، نه اینکه تازه بابی شود برای تبلیغ خودمان، مثل چیزی که متأسفانه، امسال بیشتر دیدهد شد و آن هم «اعلام» اختصاص بودجه افطاری فلان سازمان به مردم سومالی... .

به هر حال، قاعدتا مسئولان و مدیران کشور، بسیار بهتر از ما از چگونگی زندگی ائمه اطهار(ع) آگاهی دارند و حتما می‌دانند امیرالمومنین(ع)، در ماه مبارک رمضان، به دلیل نگرانی از این که در سیطره خلافتشان مسلمانی توان تهیه مواد غذایی برای افطار را نداشته باشد تا سحر هیچ میل نمی‌فرمودند و در سحر هم به اصرار خانواده، به قدری شیر، نمک یا اندکی خرما بسنده می‌‌کردند.

همانطور که پیش بینی کرده بودند دیکتاتورها یکی پس از دیگری میروند البته با خفت وخواری.سالها وقرنها حکومت خودکامه بر مردمی رنجورو دردکشیده.اما صبر خداهم اندازه ای دارد.اینروزها مردم خشمگین لیبی جان در کف اخلاص گذاشته میجنگند. پایتخت را تصرف کرده اما خبری از موش نیست! پیروزی نزدیکست و دیکتاتورها درنوبت سوراخ!

مدتیست که اختلاف بالا گرفته البته نه بین مردم که مسئولان با هم درگیر شدن.خیلیلا میگن وقت انتخاباتست وهمش بازی برای حضور مردمه.اما نیک بنگری میبینی نه بابا بازی کدومه.تیم احمدی نژادی که روزی یار دوست داشتنی بود ومحبوب قلوب را هدف قرار دادن! مجلس میگه سهام عدالت کجاست؟ جالبه همین مجلس بهش رای داده!بقایی را اخراج کردن.دارن برای مشایی نقشه میکشن. احمدی نژاد هم دیگه مثل سابق پرکار نیست.حالش نا خوشه.رنگش پریده.شاید حقش باشه آخه خیلی تند میرفت.

خلاصه بعداز هزینه بالایی که صداوسیما برای اجاره ماهواره های متعدد برای پخش انحصاری شبکه هایش میپرداخت تصمیم گرفت فرکانسهایش را به عربست ببرد تا اینکه مخاطبان بسیاری را جذب کند.بدینترتیب مدتیست که تمامی شبکه های صداوسیما از ماهواره بدر4 یا همان عربست با کیفیت و قدرت فرکانسی بالا پخش میشود.برای اطلاع دوستان فرکانس پخش آنرا میگذارم:

12303-11900-12264-12284-12322 سیمبریت همه آنها 27500 میباشد. در عربست تلویزیون بی بی سی و امریکا هم با فرکانس 11013 و11585 با سیمبریت27500 قابل دسترس است.همچنین یک شبکه سینمایی فارسی با فرکانس 11919 البته هنوز شبکه های ایران از سه ماهواره آسیاست دو-اینتلست902 و هاتبرد8 قابل دریافتست.  

یک شبی مجنون نمازش را شکست -بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده-فارغ از جام الستش کرده بود

گفت یا رب از چه خارم کرده ای -بر صلیب عشق دارم کرده ای

خسته ام زین عشق دلخونم نکن-من که مجنونم تو مجنونم نکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم-این تو و لیلای تو من نیستم

گفت ای دیوانه لیلایت منم-در رگت پنهان وپیدایت منم

سالها با جور لیلا ساختی-من کنارت بودمو نشناختی

بعد از ماهها انتظار رییس جمهوری به سیرجان آمد جمعیت قابل توجهی از مردم از نقاط دور ونزدیک به دیدار ایشان آمده بودند متاسفانه به خبرنگاران محلی اجازه ورود داده نشد ! احمدی نژاد در سخنانی دو قسمتی -شبیه امامان جمعه- به ایراد سخن پرداخت در قسمت اول از ایمان بخدا وقیامت گفت و در بخش پایانی از عمران وسازندگی ! وعده هایی داد که در همه شهرهای ایران داده بود. پس از آن بلافاصله به بم عزیمت کرد.راستی اینجور آمدو زفتنها چه دردی دوا میکند؟ تا ساعتها پس از رفتن ایشان شهر دگرگون بود مردمی که از روستاههای اورده شده بودند بعضیشان بدلیل رفتن اتوبوسها در شهر حیران بودند.مادری دیدم که کفشّهایش را گم کرده بود. ترافیک کم نظیری حاکم شده بود و... در حین سخنرانی مردی از زمین خواری در سیرجان ناله کرد.نامه های بیش از حد مردمانی رنجور که از بی عدالتیها ومشکلات حاکی بود مرتب تحویل میشد. شور وشوق خوبی جمعی از اقشار پایین را فراگرفته بود .عده ای هم بی تفاوت به اموراتشان میپرداختند.ادارات شهر هرکدام به طریقی خوش آمد گفته بود.تاکسیها مزین به تمثال ایشان بودو....

دلم برای لحظه ای بحال احمدی سوخت. مگر یک وجود در روز چقدر میتواند فعالیت داشته باشد وحرف بزند؟مرتب در تکاپو بودن وجودی برای آدم باقی نمیگذارد! ولی یادمان باشد ایشان خود را خادم ملت میخواند شاید هم بخواهد خدمتکاری شایسته باشد. ومانند ایشان در پایان دست بدعا برداریم که:
خدایا حالا که احمدی نژاد اصرار بر خدمت دارد دشمنانش را نابود کن بلکه راهش باز شود
خدایا به او شجاعت بیان اندیشه داده ای شجاعت ساختن ایران راهم عنایت کن
خدایا